Πολιτικές δραστηριότητες

Πατριωτική - Πολιτική αγωνιστική δράση

Η μακρόχρονη πατριωτική-πολιτική αγωνιστική δράση του Βασίλη Φίλια καλύπτει ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας. Σε όλη τη διάρκεια του πολυτάραχου βίου του, μέχρι σήμερα, ο ρόλος του υπήρξε σημαντικότατος για τη διαμόρφωση του ιστορικού γίγνεσθαι του τόπου, με την καθαρά πατριωτική και ανυστερόβουλη πολιτική του δράση, ενώ, οι προσωπικοί του αγώνες ήταν πάντα ταυτισμένοι με τους αγώνες του λαού.

Αντιστασιακή δράση κατά των Γερμανών

Από την παιδική του ηλικία ανέπτυξε αντιστασιακή δράση κατά των Γερμανών και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Ειδικότερα, σε όλο το διάστημα από τις 25/3/1942 και μέχρι το τέλος της κατοχής, συμμετείχε σε περισσότερες από είκοσι (20) μαζικές πολύνεκρες διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις φοιτητών, μαθητών, εργατών και υπαλλήλων, που έγιναν κατά των κατακτητών στην Ομόνοια, στο Μεταξουργείο, στο Σύνταγμα, στο Κολωνάκι κ.α.

Τον Μάρτιο του 1942, οργανώθηκε στο φοιτητικό-μαθητικό τμήμα της ΠΕΑΝ και, στη συνέχεια, ανέλαβε την οργάνωση του Μαθητικού της «Ιερής Ταξιαρχίας» σε ολόκληρη την Αθήνα. Κατά τη δύσκολη αυτή περίοδο της Κατοχής, συντόνιζε τους νέους αγωνιστές για την επίτευξη των στόχων της Οργάνωσης, που ήταν, κυρίως, γραψίματα στους τοίχους τη νύχτα, διεκπεραίωση και διακίνηση αντιστασιακού εντύπου υλικού, προκηρύξεις, καθώς και δυναμικές ενέργειες, δολιοφθορές κ.ά. Μάλιστα, τον Οκτώβρη του 1944 τραυματίστηκε σοβαρά στο δεξί του χέρι. Το 1945, λόγω ιδεολογικών διαφορών, αποχώρησε από την «Ιερή Ταξιαρχία», που είχε ιδρυθεί με πρωτοβουλία του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ενώ, ταυτόχρονα, έγινε συνιδρυτής της Πανελλήνιας Οργάνωσης Δημοκρατικών Νεολαίων (ΠΟΔΝ). Σε όλο το επόμενο διάστημα του εμφυλίου σπαραγμού, συνέβαλλε όσο μπορούσε στην προσπάθεια γεφύρωσης του χάσματος ανάμεσα στις αντιμαχώμενες δυνάμεις και μέσα από το εκδοτικό όργανο της Οργάνωσής του, τον «Μαχητή».

Όμιλος Παπαναστασίου

Μετά την εμφύλια σύρραξη, το 1949, φοιτητής ακόμη της Νομικής, υπηρέτησε στον στρατό, για ένα μακρύ χρονικό διάστημα (1949-1953), ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στις Δυνάμεις Καταδρομών.

Ακολούθως, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Δ. Γερμανία, Αγγλία) και επέστρεψε, το 1964, συνίδρυσε, μαζί με άλλους διακεκριμένους επιστήμονες, όπως ήταν ο Σάκης Καράγιωργας, ο Ν. Πουλαντζάς, ο Κ. Σημίτης, ο Γ. Νοταράς, ο Κ. Σοφούλης, ο Κ. Νικολάου κ.ά., τον «Όμιλο Παπαναστασίου», στον οποίο υπήρξε Πρόεδρος μέχρι το 1967. Οι βασικότερες από τις 20 ιδρυτικές αρχές του Ομίλου αναφέρονταν στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό και στην πλήρη κατάργηση των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου, καθώς και στη, σε βάθος, μεταρρύθμιση της Παιδείας. Επίσης, προέβλεπαν για την αποστεγανοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και των Δυνάμεων Ασφαλείας, καθώς και την επιβολή αξιοκρατίας στο δημόσιο βίο. Γενικότερα, ο Όμιλος Παπαναστασίου ήταν μια πρώτη εστία για να προκληθούν διάφορες κοινωνικοπολιτικές αναταράξεις και να γίνει εξυγίανση της δημόσιας ζωής του τόπου. Ακόμη, στόχευε να δημιουργηθεί μια ανανεωτική ριζοσπαστική σοσιαλιστική παράταξη, που θα προχωρούσε σε δομικές αλλαγές και θα αναπροσανατόλιζε την πολιτική ζωή του τόπου.

Με την όλη δράση του, ο Όμιλος καθιερώθηκε, ως μία νέα παρουσία στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς και είχε αυξημένη επιρροή στους διανοούμενους, τους νέους επιστήμονες, τους πανεπιστημιακούς, τους υπαλλήλους κ.ά.
Από το 1965, ο Όμιλος συνεργάστηκε στενά με τον Α. Παπανδρέου και, στο πλαίσιο αυτό, ο Βασίλης Φίλιας έγινε σύμβουλός του για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Μάλιστα, από το 1966, ανέλαβε την έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Εβδομάδα». Τελικά, όμως, συγκρούσθηκε με τον Α. Παπανδρέου και αποχώρησε, επειδή εκείνος ήθελε να χρησιμοποιήσει τον Όμιλο Παπαναστασίου για προσωπικό κομματικό όφελος και επιχείρησε να απορροφήσει τα μέλη του από τους λεγόμενους «Δημοκρατικούς Συνδέσμους», που, ο ίδιος είχε ιδρύσει.

Αντιδικτατορική  δράση - «Δημοκρατική Άμυνα»

Από την κήρυξη της δικτατορίας, ο Βασίλης Φίλιας, μαζί με τα άλλα βασικά στελέχη του Ομίλου Παπαναστασίου συγκρότησαν, αμέσως, την αντιστασιακή οργάνωση «Δημοκρατική Άμυνα», με σκοπό την ανατροπή της Χούντας με κάθε μέσο. Στο προσωρινό διευθυντήριό της συμμετείχαν οι: Σ. Καράγιωργας, Γ. Μυλωνάς, Σπ. Πλασκοβίτης, Κ. Καλλιγάς και ο Β. Φίλιας, ο οποίος, τοποθετήθηκε ως επικεφαλής του παράνομου Δικτύου της Οργάνωσης. Με συντονισμένες ενέργειες και πρωτοβουλίες όλων, πολύ σύντομα, στρατολογήθηκε ένα πλήθος αγωνιστών και πολλών προσωπικοτήτων του ευρύτερου αντιστασιακού κυκλώματος, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας ισχυρός παράνομος μηχανισμός με πολλούς πυρήνες στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Ειδικότερα, με τις σωστές κατευθύνσεις, που έδινε ο Βασίλης Φίλιας δημιουργήθηκαν διάφορα κλιμάκια αντιστασιακών στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Κοζάνη, την Κρήτη κ.ά. Τα δίκτυα αυτά ήταν ολιγομελή και συγκροτημένα κατά κατηγορίες, όπως ήταν οι διανοούμενοι, οι στρατιωτικοί, οι πανεπιστημιακοί, οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι, οι δικαστές, οι λογοτέχνες κ.λπ. Επίσης, δημιουργήθηκαν διάφορα κλιμάκια στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Άμστερνταμ, στη Γενεύη, στη Νέα Υόρκη κ.ά. Ως κύρια αποστολή τους, στο εξωτερικό, είχαν τον ανεφοδιασμό και τη στήριξη της αντιστασιακής πάλης στο εσωτερικό. Ακόμη, τα δίκτυα εξωτερικού στόχευαν στη διαμόρφωση δυσμενούς κλίματος κατά της Δικτατορίας, καθώς και την εξασφάλιση εκρηκτικών και όπλων για τη δημιουργία επεισοδίων στο εσωτερικό, που, όμως, θα είχαν απήχηση και θα προκαλούσαν πολιτικό κόστος για το δικτατορικό καθεστώς. Για τον ίδιο λόγο, τα δίκτυα είχαν δημιουργήσει διάφορες διασυνδέσεις στο εξωτερικό με κόμματα, συνδικάτα, πανεπιστήμια κ.ά., καθώς και με τα διεθνή ΜΜΕ για να μεταδίδουν πληροφορίες σχετικά με την τρομοκρατία της Χούντας, τα βασανιστήρια, τον στρατό, τη διοίκηση και την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Από την αρχή της Δικτατορίας και μέχρι το 1968, ο Βασίλης Φίλιας έζησε σε συνθήκες παρανομίας και, με πολλές προφυλάξεις, συντόνιζε όλες τις δραστηριότητες της Οργάνωσης που είχαν σχέση με την έκδοση και διακίνηση του εντύπου υλικού της και των προκηρύξεων, καθώς και με διάφορες δυναμικές ενέργειες. Μάλιστα, ο ίδιος έγραφε όλα τα κείμενα των προκηρύξεων και έκανε ανοιχτή καταγγελία της δικτατορίας καλώντας τον λαό σε Αντίσταση.

Επίσης, σε όλη την περίοδο της δικτατορίας, κατέβαλλε πολλές προσπάθειες και ανέλαβε πολλές πρωτοβουλίες για μία επιτυχημένη συνεργασία και για τον συντονισμό της δράσης όλων των αντιστασιακών δυνάμεων, όπως ήταν το Πατριωτικό Μέτωπο της Αριστεράς κ.ά. Μόνο η προσπάθεια συνεργασίας του με τον Ανδρέα Παπανδρέου συνάντησε πολλά εμπόδια, επειδή εκείνος, συνεχώς, επεδίωκε να θέσει υπό τον δικό του έλεγχο τη «Δημοκρατική Άμυνα». Ωστόσο, τα κλιμάκια της «Δημοκρατικής Άμυνας» του εξωτερικού συνεργάσθηκαν και με το Π.Α.Κ., που είχε ιδρύσει ο Α. Παπανδρέου και συμμετείχαν από κοινού στη διοργάνωση πολλών αντιχουντικών εκδηλώσεων και συγκεντρώσεων σε διάφορες πόλεις. Η γενικότερη γραμμή, που υποστήριζε -πάντα- ο Β. Φίλιας και η «Δημοκρατική Άμυνα», ήταν να συμπτυχθεί ένα ευρύτατο μέτωπο όλων των αντιδικτατορικών δυνάμεων Ελλήνων και ξένων για την πτώση της Χούντας. Για τον σκοπό αυτό, καταβλήθηκαν μεγάλες προσπάθειες να συνεγείρουν τη διεθνή κοινή γνώμη και να εξασφαλίσουν την υποστήριξη σημαντικών πολιτικών και συνδικαλιστικών ηγετών της Ευρώπης, καθώς και να ενεργοποιήσουν διάσημους καλλιτέχνες για τη διεθνή απομόνωση της Δικτατορίας.

Με όλες τις παράνομες δραστηριότητες που αναπτύχθηκαν, τόσο ο Β. Φίλιας, όσο και η «Δημοκρατική Άμυνα», έγιναν πασίγνωστοι σε όλη τη Δυτική Ευρώπη. Για τον λόγο αυτό μάλιστα, και η Χούντα τον θεωρούσε ως τον υπ’ αριθμόν ένα εχθρό της. Χαρακτηριστική ήταν η ομολογία του αρχιβασανιστή Λάμπρου, ο οποίος του είπε, όταν τον συνέλαβαν, ότι «τους κόστισε εκατομμύρια (δραχμές) ώσπου να πετύχουν τη σύλληψή του». Μάλιστα, ανέφερε ακόμη, ότι στην κηδεία του πατέρα του, στην οποία δεν παρευρέθηκε για να μην συλληφθεί, βρίσκονταν 40 ασφαλίτες για να τον πιάσουν. Η σύλληψή του έγινε στις 26/6/1968 και οδηγήθηκε, για 3 μήνες, στο κολαστήριο της οδού Μπουμπουλίνας, εκεί όπου σήμερα είναι το Υπουργείο Πολιτισμού, και ανακρίθηκε από τους αρχιβασανιστές Λάμπρου, Μπάμπαλη και Μάλλιο. Στη συνέχεια, οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ και τον Μάιο του 1969 έγινε η δίκη του, μαζί με άλλους αγωνιστές, στην οποία καταδικάστηκε σε 18,5 χρόνια φυλάκισης. Η απολογία του υπήρξε μνημειώδης, δεδομένου ότι ήταν μια ανοιχτή καταγγελία της Χούντας και μετέτρεψε τη δίκη σε βήμα αντίστασης. Μάλιστα, το κείμενο της απολογίας του δημοσιεύθηκε την ίδια ημέρα σε πολλές ξένες εφημερίδες και μεταδόθηκε από πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ευρώπης.

Σε όλο το υπόλοιπο διάστημα της δικτατορίας, έμεινε έγκλειστος στις φυλακές Αβέρωφ, Κορυδαλλού, Καλαμίου Χανίων Κρήτης (Ιτζεδίν), Αλικαρνασσού Κρήτης και Κέρκυρας. Στις φυλακές δραστηριοποιήθηκε με πολλούς τρόπους και, κυρίως, έγραφε και διοχέτευε προς τα έξω διάφορα κείμενα, με τις υπογραφές όλων των πολιτικών κρατουμένων, σχετικά με επίκαιρα θέματα της εποχής εκείνης, τα οποία αναμεταδίδονταν από πολλά ΜΜΕ του εξωτερικού (ραδιόφωνα, εφημερίδες κ.λπ.). Επίσης, όταν χρειαζόταν, διεκδικούσε διάφορα αιτήματα των φυλακισμένων. Μάλιστα, για τον σκοπό αυτό, πραγματοποίησε και μία μακρόχρονη απεργία πείνας, μαζί με τον αείμνηστο Σάκη Καράγιωργα και άλλους αγωνι-στές. Ακόμη στις φυλακές, παρέδιδε μαθήματα, ατομικά ή σε μικρές ομάδες 2-3 ατόμων, με θέματα Οικονομικών, Κοινωνιολογίας, Ιστορίας, Γερμανικής και Αγγλικής Γλώσσας, περίπου18-20 ώρες την εβδομάδα. Παράλληλα, διάβαζε 18-20 βιβλία το μήνα, δικά του ή ξένα, τα οποία είχαν εισαχθεί με παράνομο τρόπο, ενώ έγραψε και το περίφημο βιβλίο «Κοινωνία και εξουσία στην Ελλάδα - Η νόθα αστικοποίηση», το οποίο εκδόθηκε πολύ αργότερα.

Όμως, το κυριότερο επίτευγμά του ήταν το πολιτικό μέτωπο των φυλακών, οι οποίες, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, έγιναν μέτωπο πάλης και αναδείχθηκαν σε πρωταρχικής σημασίας συντελεστή. Με τις παρεμβάσεις του ενοποίησε όλες τις αντιστασιακές δυνάμεις και διαμορφώθηκε ένα κλίμα αλληλεγγύης ανάμεσα σε όλες τις γνήσιες δημοκρατικές συνειδήσεις και δυνάμεις, ανεξάρτητα από ιδεολογικές τοποθετήσεις και προσανατολισμούς, αλλά και πέρα από τις όποιες αντιθέσεις ή διαφορές. Ειδικότερα, στις προκηρύξεις-καταγγελίες, που έφευγαν προς το εξωτερικό, φρόντιζε πάντα για τη διατύπωση θέσεων κοινής αποδοχής στα θέματα αντιπαράθεσης με τη Χούντα. Μάλιστα, το κλίμα αυτό, που διαμορφώθηκε, ήταν καθοριστικό για τις φυλακές μέχρι το τέλος της δικτατορίας, επειδή δημιουργήθηκε ένα ενιαίο μέτωπο, για το οποίο ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος αργότερα έλεγε ότι «ο Φίλιας έφτιαξε το ΕΑΜ των φυλακών».

Όλες αυτές οι δραστηριότητες, δημιούργησαν έναν ζωντανό θρύλο για τον Βασίλη Φίλια με αποτέλεσμα η αγωνιστική καταξίωση και η αναγνώρισή του να ξεφύγει πέρα από τα όρια των φυλακών και της Ελλάδας. Μάλιστα, δύο Πανεπιστήμια του εξωτερικού τον ανακήρυξαν καθηγητή και συνδέθηκαν μαζί του δεκάδες επιστημόνων των ΑΕΙ της Βρετανίας. Ειδικότερα, το 1969, το Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ της Γερμανίας τον ανακήρυξε καθηγητή «Τιμής Ένεκα» και τον κάλεσε να διδάξει. Επίσης, το Αγγλικό Κολέγιο Γουόνταμ (Wodham College) της Οξφόρδης, το 1970, τον ανακήρυξε Ομότιμο μέλος της Ακαδημαϊκής του Κοινότητας (fellow).

Στις 21 Αυγούστου 1973, αποφυλακίστηκε με τη γενική αμνηστία, αλλά, συνέχισε και μετέπειτα να αντιστέκεται στην προσπάθεια για πολιτικοποίηση της Χούντας με τον Μαρκεζίνη, ενεργοποιώντας διαφόρους στρατιωτικούς εναντίον της Χούντας με δυναμικές ενέργειες.

Μεταπολιτευτική δράση

Μετά την πτώση της δικτατορίας, κατέβαλλε πολλές προσπάθειες, για έναν ενιαίο τρόπο παρέμβασης του αντιστασιακού χώρου στις πολιτικές εξελίξεις για την εδραίωση της δημοκρατίας και την εκπλήρωση όλων των βασικών αιτημάτων της Αντίστασης (ισονομία, κοινωνική δικαιοσύνη, αλλαγή πολιτικού ύφους και ήθους κ.λπ.).

Την ίδια περίοδο, ο Βασίλης Φίλιας και ο Σάκης Καράγιωργας αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση των 60 ημερών του Κ. Καραμανλή, αν και τελικά συμμετείχαν ορισμένα άλλα στελέχη της Δ.Α., για να μην υπάρξει περίπτωση οποιασδήποτε υποτροπής της ανωμαλίας. Παράλληλα, όμως, τα στελέχη της Δ.Α. ξεκίνησαν να κάνουν διαπραγματεύσεις με τον Α. Παπανδρέου και το Π.Α.Κ., μέχρι που ίδρυσαν από κοινού το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και κατήρτισαν την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου. Μάλιστα, στο πρώτο Εκτελεστικό Γραφείο, μαζί με άλλα στελέχη της Δ.Α., συμμετείχε και ο Β. Φίλιας, αλλά οι διάφορες μεθοδεύσεις του Α. Παπανδρέου για την προσωποποίηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. οδήγησαν στην κρίση του 1975 με αποτέλεσμα ο ίδιος και τα άλλα μέλη του Δ.Α. να διαγραφούν.

Λαϊκή Αγωνιστική Ενότητα - Σοσιαλιστική Ενωση - Συνασπισμός

Η δεξιόστροφη πορεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και οι μεθοδεύσεις του αρχηγού του, εξώθησαν τα μέλη της Δ.Α., μαζί με άλλα απογοητευμένα μέλη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να ιδρύσουν ένα νέο πολιτικό φορέα με την ονομασία Λαϊκή Αγωνιστική Ενότητα (Λ.Α.Ε.) και να κατέλθουν στις εκλογές του 1985 σε κοινό ψηφοδέλτιο με το Κ.Κ.Ε. Στις εκλογές αυτές μάλιστα, κατέβηκε και ο Βασίλης Φίλιας, ως υποψήφιος βουλευτής στο νομό Αχαΐας, χωρίς όμως να εκλεγεί. Το 1987, αν και η Λ.Α.Ε. αναπτύχθηκε σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, ωστόσο μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστική Ένωση, με σκοπό να συσπειρώσει όλες τις δυνάμεις που είχαν αποσπαστεί από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να συγκροτήσει έναν ενιαίο φορέα της Αριστεράς. Η προσπάθεια αυτή συνεχίστηκε μέχρι τη δημιουργία του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, ο οποίος συνένωσε τις δυνάμεις της Σοσιαλιστικής Ένωσης, του Κ.Κ.Ε. και της Ε.Α.Ρ. και κατέβηκαν από κοινού στις εκλογές του Ιουνίου 1989. Πολύ πριν τις εκλογές αυτές, ο Β. Φίλιας αρνήθηκε πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για εκλόγιμη θέση και τελικά κατέβηκε ως υποψήφιος του Συνασπισμού, με αποτέλεσμα να μην εκλεγεί αν και συγκέντρωσε 14.500 ψήφους, χωρίς καμία πριμοδότηση. Ωστόσο, ο Συνασπισμός έγινε ο ρυθμιστής της κατάστασης και συμμετείχε στην κυβέρνηση συνεργασίας του Τζανή Τζανετάκη, αλλά, σύντομα αποχώρησε για ζητήματα που αφορούσαν στο ιδεολογικό περιεχόμενο της σύμπραξης. Για τον ίδιο λόγο, το καλοκαίρι του 1990, αποδεσμεύτηκε και ο ίδιος από τον Συνασπισμό, ενώ, λίγο πιο πριν  είχε διαλυθεί και η Σοσιαλιστική Ένωση λόγω προσχώρησης πολλών μελών της στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Από το 2000 και μέχρι σήμερα, ο Βασίλης Φίλιας συνέχισε τις πολιτικές του δραστηριότητες και τις συνεργασίες του σε άλλο επίπεδο, με έναν ασταμάτητο κοινωνικό και πολιτικό αγώνα και με πλήθος κίνημα, κυβέρνηση, κόμμα και κοινωνία η σταθερή βάση για την οικοδόμηση πάνω σ’ αυτήν αποτελεσματικών θεσμών, παραγωγή κυβερνητικού έργου και χρηστής διοικήσεως. Είναι, ακόμα, η αξιοκρατική φυσική ηγεσία του τόπου, που εμπνέει με το παράδειγμα και τον λόγο της και καθοδηγεί τον λαό.

Σταθερός Σημαιοφόρος στους ωραίους Αγώνες

Γνώρισα, στη συνέχεια, από πιο κοντά και συνεργάσθηκα σταθερά με τον Βασίλη Φίλια σε διάφορες περιπτώσεις. Για μένα, ήταν πάντα σταθερός σημαιοφόρος στους ωραίους αγώνες: για τα εθνικά θέματα, την κοινωνική πρόοδο, την παιδεία, τον πολιτισμό, την περιφερειακή, πολιτιστική και γενικότερη ανάπτυξη.

Συνεργασθήκαμε για την Κύπρο και τα Ελληνο - Τουρκικά, στην Εταιρεία Πολιτικού Πολιτισμού, που ο ίδιος δημιούργησε, και σε συνέδρια που οργάνωσε, καθώς επίσης και στην «Ελληνική Γλωσσική Κληρονομιά», στην οποία διαδραματίζει πολύ ενεργό και βασικό ρόλο. Η αγωνία για την πορεία και το μέλλον της Ελληνικής Γλώσσας, είναι ένα μέρος της γενικότερης αγωνίας του για την πορεία και το μέλλον της Ελλάδας. Πού πάει σήμερα η Ελλάδα; Το ερώτημα αυτό βασανίζει τον Βασίλη Φίλια, που αφιέρωσε, κυριολεκτικά, τη ζωή του για την πρόοδο και την προκοπή της, όπως και κάθε άλλο σκεπτόμενο και προβληματιζόμενο Έλληνα.

Συνεργασθήκαμε για μια περίοδο σε εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή πάνω στα τρέχοντα θέματα. Ήταν για μένα τιμή και χαρά να συζητώ και να προβληματίζομαι μαζί του από τηλεοράσεως πάνω στα καυτά και καίρια θέματα και προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Για μένα, πέρα, βεβαίως, από τον επιστήμονα, τον διανοούμενο, την πολιτική προσωπικότητα και τον αγωνιστή, ο Βασίλης Φίλιας είναι ο αγαπητός, ο αδελφικός φίλος.

Η παρουσία του, η ενεργός και πολύπλευρη αγωνιστική του παρέμβαση και το παράδειγμά του μέσα στη σημερινή Ελλάδα της απεργαζόμενης από πολλούς παράγοντες απολιτικής και απάθειας, είναι πολύτιμο σημείο αναφοράς για όσους αγωνίζονται για μία Ελλάδα αντάξια της ιστορίας της και του πολιτισμού της.

Είναι φωτεινό παράδειγμα πολιτικής αρετής. Αυτής που ύμνησε ο Αριστοτέλης στο πρόσωπο του φίλου του, του Ερμεία, με τα ακόλουθα λόγια: «Αρετά, πολύμοχθε γένει βροτείω, θήραμα κάλλιστον βίω. σας πέρι, παρθένε, μορφάς και θανείν ζηλωτός εν Ελλάδι πότμος και πόνους τλήναι μαλερούς ακαμάντας».

(«Αρετή πολύμοχθη του γένους των βροτών, θήραμα κάλλιστον στη ζωή. για χάρη της μορφής σου. παρθένα, ζηλωτός είναι ακόμη και ο θάνατος στην Ελλάδα και η ακούραστη και αλύγιστη αντοχή πόνων φοβερών»).

Ο Βασίλης Φίλιας έμεινε πεντέμισι χρόνια στη φυλακή της Χούντας. Αντιμετώπισε, στη συνέχεια, δύσκολες ώρες, ευρισκόμενος σε διάσταση και σύγκρουση με τις πολιτικές δυνάμεις που κυριάρχησαν στη μεταπολίτευση.

Έμεινε, όμως, πάντα σταθερός στο δρόμο της παρρησίας, της προσφοράς και του αγώνα υπέρ της Πατρίδος του και των αξιών που υπεράσπισε πάντα στη ζωή του. Οι αγώνες του και η προσφορά του είναι παρακαταθήκη για τις νέες γενιές. Εύχομαι στον αγαπητό φίλο υγεία και μακροημέρευση για να συνεχίσει την πολύτιμη προσφορά του και να εμπλουτίζει την πολιτική και εθνική μας ζωή με την ωραία και φρονηματιστική παρουσία του.

Δρ. Κώστας Σαχινίδης

© 2010 ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΙΛΙΑΣ